İtalyan baba ve Boşnak bir annenin çocuğu olarak dünyaya gelen Kemal Monteno, babası Katolik olmasına rağmen Müslüman ismi alır. Annesinin ona söylediği Sevdalinkalarla büyür ve böylece müziğe ilgi duymaya başlar. Hem İtalyanca hem de Boşnakçaya hakim olan Kemal, her iki dilde de şarkılar söyleyerek müzik dünyasına adım atar. Kendisini her zaman Bosnalı, daha doğrusu Saraylı olarak gören Kemal, yıllar boyu Saraybosnayı simgeleyen ve şehrin şarkısı olarak bilinen ” Sarajevo Ljubavi Moja” yı besteler. Bu şarkı şehirle öylesine bütünleşir ki, Boşnakçayı bilmeyen, şarkıyı ilk defa dinleyen insanlar bile etkilenir ve bu şarkıyla şehrin ruhuna kapılır.

Bu efsane şarkının söz yazarı olan Saraybosnalı ünlü karikatürist ve Ressam Alija Hafizovic şöyle der: ” Kemal beni çağırdı ve Sarajevo için bir şarkı yazdığını melodisini oturttuğunu fakat bir türlü boşlukları dolduramadığını söyledi. Daha sonra yanına gittim ve şarkıyı bana İtalyanca olarak söyledi. Benden istediği İtalyanca kısımlar yerine Boşnakça sözler yazmamdı. Şarkıda her şey tamdı fakat nakaratın en vurucu sözleri olan ” Sarajevo Ljubavi Moja” kısmını bir türlü oturtamıyorum. 2 saatlik bir uğraş sonucunda şarkıyı bitirdim ve o gece Kemal bestesini yaptı. Şarkının bu kadar büyük bir hit olacağını beklemiyorduk fakat 10 sene boyunca hit kaldı. Ve dahası, günümüzde Sarajevo deyince akla ilk gelen şarkı oldu. Bu şarkının söz yazarı olmak gurur verici”


Zajedno smo rasli grade ja i ti,
isto plavo nebo poklonilo nam stih,
ispod Trebevića sanjali smo sne,
ko će brže rasti ko će ljepši biti.

Ti si bio velik a rodio se ja
s Igmana uz osmijeh slao si mi san
dječak koji raste zavolio te tad
ostao je ovdje vezan za svoj grad.

Bilo gdje da krenem o tebi sanjam
putevi me svi tebi vode,
čekam s nekom čežnjom na svijetla tvoja
Sarajevo ljubavi moja,

Pjesme svoje imaš i ja ih pjevam
želim da ti kažem šta sanjam
radosti su moje i sreća tvoja
Sarajevo ljubavi moja.

Kada prođu zime i dođe lijepi maj
djevojke su ljepše ljubavi im daj
šetalište tamno uzdasima zri
neke oči plave neke riječi nježne.

Sad je dječak čovjek i zima pokri brijeg
park i kosa bijeli al’ otići će snijeg
proljeće i mladost ispuniće tad
Sarajevo moje jedini moj grad

Ey şehir, beraber büyüdük seninle biz
Aynı mavi sema bize mısralar hediye etti
Trebeviç dağlarının yamaçlarında hayaller kurduk
Kim önce büyüyecek, kim daha güzel olacaktı

Sen kadimdin sonra ben doğdum
İgman dağından tebessümle bana bir rüya yolladın
O çocuk büyürken sana sevdalandı
Ve kendi şehrine bağlanarak orada kaldı

Nereye gidersem gideyim hayallerimde sen
Tüm yollar sana götürür beni
Seni ışıklarında özlemle beklerim
Saraybosna, sevgilim

Adına şarkılar yazılmış, ben de onları söylüyorum
Hayalimden geçenleri sana anlatmaktır dileğim
Hazlar bana, mutluluk da sana
Saraybosna, sevgilim

Kış geçip de güzel Mayıs çattığında
Daha bir güzelleşen kızlardan sevgini esirgeme
Gölgelik mesire yerlerinde derin iç çekişlerle
Olgunlaşır bazı mavi gözler ve bazı nazik sözler

O çocuk artık yetişkin ve o dağ karlar altında
Parklar da saçlarım da bembeyaz lakin kar elbet eriyecek
O vakit ilkbahar ve gençlik kemale erecek
Saraybosna, benim biricik şehrim

Çeviren: Halil İbrahim Aydoğan